بیشتر آثار جواهرخانه در قالب مجموعهها تعریف میشوند. معمولاً یک ایده، داستان و مفهوم، بُنمایه شکلگیری مجموعه است. برای مثال مجموعه ژرفا حاصل نگاه ما به مسأله زمین و حیات است که در فرم و معنا، الهامبخش ما بوده است. روند شکلگیری زمین و به تَبَع آن حیات، طی میلیاردها سال؛ موضوع کاوُش دانشمندان، هنرمندان و متفکران بوده و هست. این روند حاصل لایهلایه انباشت و دگرگونی زمین است و تجربه تغییر و تحول چند میلیارد ساله زمین پیش چشم ماست. طبیعت غنی و عمیقِ زمین، بزرگترین آموزگار انسان است که به ما میآموزد چگونه صبوری و انباشت تجربه مُنتَج به خلق شگرفترین سازههای طبیعی و بنیاد زیستی میشود. اما پرسش اصلی برای ما این بود که چگونه میتوان از این روایت فرمی – تاریخی زبانی خلق کرد که در بستر زیور معاصر به چیزی فراتر از بازنمایی عینیِ طبیعت بینجامد. حاصل تعمُق و فهم رفتار ماده در روند تاریخی زمین و تعمیم آن به مابهاِزای مصنوعی آن در کارگاه جواهرسازی، منجر به تکرار روند ساختِ طبیعی در ابعادی کوچک شد. ما در این روند به جای تراش و حالت دادن آگاهانه موم برای کپیبرداری، با لایهلایه انباشت موم و فلز مسیری را آغاز کردیم که در کُلّیت مشخص و در جزئیات غیرقابل پیشبینی بود. در شکلی دیگر از فرایند ساخت؛ همچون ماگما که در دل دریای سرد نفوذ میکند و شاهکارهایی طبیعی راشکل میدهد، موم مذاب را در دل آب و گِل روانه کردیم تا اشکال پیچیدهای برای قالبگیری و ریختهگری خلق شود. البته که کنترل نسبی چنین فرمی تجربه، صبر و مُمارست میطلبد و درست در همین لحظه است که پیوند مفهومی و فرمی در اثر شکل می گیرد.
